<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-7879124661581885439</id><updated>2012-03-06T00:20:46.090Z</updated><title type='text'>Aprendiz</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7879124661581885439/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>ςοφία</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16049740590726115713</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-WUzNOD4_DxI/T1VXoJ_GfUI/AAAAAAAAAVA/c54aEilFkOI/s220/IMG_0316.JPG'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>7</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7879124661581885439.post-4376123851281250662</id><published>2012-02-15T15:05:00.000Z</published><updated>2012-02-15T15:05:51.773Z</updated><title type='text'>Lisboa em Festa</title><content type='html'>&lt;br /&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;É no mês de Junho que os bairros deLisboa saem à rua para festejar os Santos Populares especialmente o maisquerido dos lisboetas, o Santo António.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit;"&gt;&lt;span style="line-height: 115%; text-indent: 35.4pt;"&gt;Porém, o desfile anual das MarchasPopulares na Avenida da Liberdade no dia 13 de Junho não é só uma celebração.Este desfile faz parte da memória colectiva de Portugal. Basta ver o filme &lt;/span&gt;&lt;i style="line-height: 115%; text-indent: 35.4pt;"&gt;A Canção de Lisboa&lt;/i&gt;&lt;span style="line-height: 115%; text-indent: 35.4pt;"&gt; (1933) de JoséCotinelli Telmo, ou o &lt;/span&gt;&lt;i style="line-height: 115%; text-indent: 35.4pt;"&gt;Pátio das Cantigas&lt;/i&gt;&lt;span style="line-height: 115%; text-indent: 35.4pt;"&gt;de Francisco Ribeiro (1942), e percebemos que esta tradição é umacaracterística importante da identidade colectiva deste país.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;A origem das marchas populares&lt;u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;Lisboa é uma cidade muito importantepara os portugueses por representar melhores oportunidades de vida. Tambémassim acontecia na década de 30, época em que as pessoas oriundas de outrascidades do país se juntavam num determinado bairro lisboeta. Assim, nasciampequenas comunidades com origens em comum que por puro divertimento organizavamranchos folclóricos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;José Leitão de Barros, considerado o &lt;b&gt;“pai das marchas populares”&lt;/b&gt;, foi quem a5 de Junho de 1932 anunciou o primeiro concurso de marchas populares no jornal &lt;i&gt;Notícias Ilustrado&lt;/i&gt; da sua autoria. Estaideia surgiu a partir de um desafio proposto pelo então director do ParqueMayer, Dr. Campos Figueira de Gouveia, pois era necessário arranjar umespectáculo capaz de mobilizar a atenção dos lisboetas. As colectividades decada bairro foram convidadas a participar e toda a produção ficou a cargo doParque Mayer.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;A primeira edição das marchaspopulares teve apenas três bairros a participar: Alto do Pina, Bairro Alto eCampo de Ourique. Venceu a marcha de Campo de Ourique, que vestia trajesminhotos. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: justify;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-yQaoOAWqkXA/TzqxR9W-IQI/AAAAAAAAAUY/ephLHHhSJOk/s1600/Bairro+Alto+1950.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-yQaoOAWqkXA/TzqxR9W-IQI/AAAAAAAAAUY/ephLHHhSJOk/s320/Bairro+Alto+1950.jpg" width="276" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: small;"&gt;Marcha do Bairro Alto de 1950&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;No dia 5 de Junho de 1932, o NotíciasIlustrado relatava o entusiasmo e a alegria com que os alfacinhas receberam aoprimeiro desfile das marchas populares: “&lt;b&gt;Peloentusiasmo que lavra entre os componentes daquelas colectividades, avalia-sedesde já o sucesso formidável que vai ter a revivescência das velhas marchaspopulares que de cada bairro da cidade nas noites festivas dos Santos popularesse encontravam no chafariz da antiga rua Formosa”&lt;/b&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;No ano seguinte as marchas popularesjá tinham doze bairros a participar, cada um com a sua marcha, música, traje,coreografia de acordo com um tema inspirado num costume local ou característicado bairro. As canções eram populares e as suas letras estavam sujeitas aaprovação por parte da autarquia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;Rapidamente, as marchas popularespassaram a fazer parte da cidade e&amp;nbsp;ajudaram, de certa forma, a criar uma identidade inspirada nos aspectosurbanos e no rurais da vida dos lisboetas. Este processo foi apelidado de &lt;b&gt;“folclorização do Estado Novo Português”&lt;/b&gt;pelo investigador de História Contemporânea do Instituto de Ciências Sociais,Daniel Melo. Para este historiador as marchas populares são &lt;b&gt;“(…) um exemplo singular de folclorização[que] ambicionam instalar uma tradição lisboeta, mas paradoxalmente recorrem,num momento inicial, a elementos pretensamente folclóricos de proveniênciaexógena (rural), e só depois reforçam os traços directamente associados àcidade”.&lt;/b&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;A celebração dos Santos Popularesacontece em todo o país, mas foi em Lisboa que as marchas populares surgiram eé nesta cidade que elas continuam até aos dias de hoje.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;O bichinhodas marchas&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;Onze anos depois do surgimento dasmarchas populares de Lisboa, Nelson Pinto desfilava pela primeira vez pelaMarcha do Bairro Alto. Foi na barriga da sua mãe, em 1943, que participou nestatradição alfacinha e ganhou, então, o “bichinho”. &lt;b&gt;“Acho que quando estamos a marchar o espectáculo é lindo!”&lt;/b&gt;, afirmaNelson.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: justify;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-FXUUiqAM5ws/Tzqyl9Tsa3I/AAAAAAAAAUw/MzH32CD1Dj4/s1600/DSC_8480.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-FXUUiqAM5ws/Tzqyl9Tsa3I/AAAAAAAAAUw/MzH32CD1Dj4/s320/DSC_8480.jpg" width="213" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: small;"&gt;Nelson Pinto&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;Aos vinte e dois anos Nelson voltavaa desfilar pela marcha do Bairro Alto após ter sido dispensado da tropa devidoaos seus problemas oftalmológicos.&amp;nbsp;Nelson tem agora 68 anos e é um motorista reformado que passa a maiorparte do seu tempo na sede do &lt;u&gt;Lisboa Clube Rio de Janeiro&lt;/u&gt; com os seusamigos e um companheiro da marcha.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;Em 1965 a marcha do Bairro Alto tinhacomo tema os ‘Capotes Brancos’. Foi nesta marcha que Nelson se estreou, destavez consciente do espectáculo que presenciava. &lt;b&gt;“A primeira vez que marchei estava um bocado nervoso. Uns amigos meusacalmaram-me e depois como correu tudo bem, gostei muito. E a minha mãe quandome viu a desfilar ficou muito feliz!”&lt;/b&gt;, recorda Nelson. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;Em 46 anos Nelson Pinto dedicou 4meses por ano à marcha do Bairro Alto porque gosta de sentir o orgulho pelo seubairro. No entanto, Nelson diz ter chegado a altura de deixar de marchar. Aindaassim não quer deixar de viver a noite das marchas. &lt;b&gt;“Este ano já não vou marchar mais, mas vou assistir à mesma e queroajudar no que for preciso.”&lt;/b&gt; Para Nelson as marchas populares dificilmenteum dia acabarão, pois Nelson vê a importância desta tradição para os lisboetase, também, para o turismo de Lisboa. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;Desfilar na Avenida da Liberdade foio desfile que sempre o pôs mais nervoso. &lt;b&gt;“Ficomais nervoso na Avenida, porque está lá mais gente. É o pandemónio.”&lt;/b&gt; Quandoacaba de desfilar a coreografia que demora apenas 15 dias a aprender,Nelson&amp;nbsp; vai jantar com os seus amigos efesteja. &lt;b&gt;“Normalmente não espero pelosresultados com os outros. Já estou muito habituado, por isso alguém depoisdiz-me quem ganhou.”&lt;/b&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; line-height: 115%;"&gt;Perder ou ganhar ou não é importantepara Nelson. &lt;b&gt;“O importante é participar,não fico triste se perder. Com tantos anos levo aquilo bem e dou sempre osparabéns aos que ganham. Alguns até são meus amigos, pois já me conhecem hámuito tempo.”&lt;/b&gt; A modéstia de Nelson levou a Associação responsável pelaorganização desta marcha a pedir à Câmara Municipal de Lisboa um reconhecimentopelos 46 anos de dedicação altruísta de Nelson à Marcha do Bairro Alto.&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7879124661581885439-4376123851281250662?l=aprendiz-ssm.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/feeds/4376123851281250662/comments/default' title='Enviar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/2012/02/lisboa-em-festa.html#comment-form' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7879124661581885439/posts/default/4376123851281250662'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7879124661581885439/posts/default/4376123851281250662'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/2012/02/lisboa-em-festa.html' title='Lisboa em Festa'/><author><name>ςοφία</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16049740590726115713</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-WUzNOD4_DxI/T1VXoJ_GfUI/AAAAAAAAAVA/c54aEilFkOI/s220/IMG_0316.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-yQaoOAWqkXA/TzqxR9W-IQI/AAAAAAAAAUY/ephLHHhSJOk/s72-c/Bairro+Alto+1950.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7879124661581885439.post-3634411360963832347</id><published>2012-02-14T18:52:00.000Z</published><updated>2012-02-15T15:11:48.632Z</updated><title type='text'>A frescura do dia das marchas</title><content type='html'>&lt;br /&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="text-indent: 35.4pt;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;/div&gt;&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-T8W4qDDYVaQ/TzqqgGNpQJI/AAAAAAAAAT4/dVSdIrq2qUE/s1600/DSC_8301.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-T8W4qDDYVaQ/TzqqgGNpQJI/AAAAAAAAAT4/dVSdIrq2qUE/s320/DSC_8301.jpg" width="212" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Rita Pereira&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;Naquela manhã de Junho, Rita Pereira acorda muito cedo eprepara tudo para o dia do desfile da marcha do Castelo no Pavilhão Atlântico. &lt;/span&gt;&lt;b style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;“Fico sempre com a sensação de que a manhãé fresca naquele dia. É quase Verão, mas há uma frescura especial naqueledia.”, &lt;/b&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;conta Rita.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;As marchas populares são apresentadas em duas etapasdiferentes, uma no Pavilhão Atlântico onde todas as marchas desfilam, durantetrês dias, e são avaliadas por um jurí. Nesta avaliação, que vale 50%, é tidoem conta toda a técnica apresentada nas coreografias e músicas e, também, acenografia e figurinos do tema daquele ano. No dia 13 de Junho as marchaspopulares desfilam na Avenida da Liberdade para mostrarem aos lisboetas o seuespectáculo. O jurí também avalia esta etapa onde é decidido para que marchavai o Prémio do Desfile da Avenida.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;Rita Pereira tem 29 anos e é cenógrafa e figurinista daMarcha do Castelo desde 2004. Em 2005 não participou nesta marcha, mas a partirde 2006 tem participado sempre até aos dias de hoje. Além de criar a cenografiae os figurinos das marchas do Castelo, Rita fez parte durante os dois últimosanos da Comissão da Marcha do Castelo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;Deste modo, a marcha do Castelo tem sido uma constante navida profissional de Rita, &lt;b&gt;“A marchapara mim, profissionalmente, representa um trabalho muito criativo onde euposso fazer, na verdade, tudo o que eu queira, tendo em conta os orçamentos.Mas, a nível criativo posso dar asas à imaginação.” &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;Rita nasceu em Lisboa e viveu sempre no Castelo.Todos os anos Rita via os marchantes do Castelo em Junho desfilarem debaixo dasua janela.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;As marchas populares representam um trabalho contínuo econstante para todos os envolvidos nesta tradição lisboeta. É a seguir àentrega dos prémios das Marchas populares que acontece, normalmente, emOutubro, que toda a parte criativa começa. É necessário ter um tema que sejacoerente em termos musicais e cenógrafos e que possa transmitir o espírito decada bairro.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: justify;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/--XB6dqRqsUw/TzqqkF3lHDI/AAAAAAAAAUA/__h5FzNrKuc/s1600/DSC_8333.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/--XB6dqRqsUw/TzqqkF3lHDI/AAAAAAAAAUA/__h5FzNrKuc/s320/DSC_8333.jpg" width="213" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Figurinos da marcha 'O meu coração é do Castelo'&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;Em 2004, foi este o trabalho que Rita fez antes de apresentaro seu projecto à Comissão do Castelo e aos seus colaboradores. &lt;b&gt;“Eu queria concorrer e não sabia como é queas coisas funcionavam, por isso resolvi inventar eu um tema. Tentei que fosseum tema alargado ao espectro do que seria a historia do castelo, ou seja, umtema&amp;nbsp; muito geral. Chamava-se ‘O meucoração é do Castelo’. E a partir deste tema estilizei várias épocas marcantesdo castelo, por exemplo: os mouros, os reis e rainhas.”&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;&amp;nbsp;Hoje é Rita quem carrega malas e bagagens de figurinos e maquilhagenspara criar e concretizar o sonhos daqueles habitantes do Castelo. &lt;b&gt;“A nível pessoal é uma experiência muitodiferente do que estou habituada no meu trabalho como cenógrafa e figurinistaem teatros ou companhias, onde as pessoas são profissionais. Ali as pessoas sãoamadoras e é muito giro essa relação e a importância que tem aquilo que eu façopara eles e na vida deles. “&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;Uma marcha popular tem de ter 52 marchantes, dois suplentes,duas mascotes, dois padrinhos, 12 músicos, quatro aguadeiros e um porta estandarte.Todo o espectáculo inerente à marcha está regulamentado e tem cerca de milregras a serem cumpridas. Assim, o processo de criação da marcha é complexo etrabalhoso, sendo que existem poucas pessoas a organizarem a marcha atempo inteiro. &lt;b&gt;“O ano passado éramosduas a organizar. E há muita coisa a tratar, o ideal seriam cinco pessoas. Hácoreografias a serem feitas, deslocações, alimentações, entrevistas. São muitascoisas a serem tratadas. E os patrocínios são muito difíceis de encontrar&lt;/b&gt;.”,conta Rita.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; text-indent: 35.4pt;"&gt;A marcha do Castelo é apoiada monetariamente pela Junta deFreguesia do Castelo e, também, pela Junta de Freguesia de Santiago. &lt;/span&gt;&lt;b style="font-size: 12pt; line-height: 115%; text-indent: 35.4pt;"&gt;“ A Câmara Municipal de Lisboa dá cerca detrinta mil euros a cada freguesia destinados às marchas. Só para os figurinosgastam-se cerca de dez mil ou quinze mil euros. Depois é preciso pagar aensaiadores e coreógrafos que são pagos a cada ensaio e desfile. É necessáriopagar ainda as cenografias. Tudo isso ultrapassa o valor.”&lt;/b&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; text-indent: 35.4pt;"&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; text-indent: 35.4pt;"&gt;Deste modo, a marcha do Castelo tentaangariar dinheiro através de vendas de t-&lt;/span&gt;&lt;span style="text-indent: 35.4pt;"&gt;shirts&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; text-indent: 35.4pt;"&gt;, organizando arraiais etentando arranjar patrocinadores. &lt;/span&gt;&lt;b style="font-size: 12pt; line-height: 115%; text-indent: 35.4pt;"&gt;“É umbocadinho tentar fazer coisas espectaculares com casquinhas de ovos”.&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;Como elemento da Comissão da marcha do Castelo, Rita Pereira,refere apenas dois problemas na organização da marcha. Um problema monetárioque a seu ver poderia ser mais facilmente resolvido com uma maior publicitaçãodo desfile das marchas populares no Pavilhão Atlântico. &lt;b&gt;“A EGEAG distribui bilhetes para nós vendermos e esse dinheiro ficapara nós. Claro que há muitos bilhetes que são oferta para os marchantes,patrocinadores e participantes. Por isso restam muito poucos para vender e,além do mais, os bilhetes são apenas 5 euros. Aquilo está muitas vezes muitovazio e acho que lhes interessava publicitarem até porque haveria lucro.” &lt;/b&gt;Eo outro problema refere-se à organização da marcha em si, como por exemplo: ascostureiras não terem os figurinos prontos a tempo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: justify;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-O9MuTL6qY3M/TzqrcdN6LEI/AAAAAAAAAUI/Tfkk9_cVc9Q/s1600/DSC_8330.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="254" src="http://2.bp.blogspot.com/-O9MuTL6qY3M/TzqrcdN6LEI/AAAAAAAAAUI/Tfkk9_cVc9Q/s320/DSC_8330.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Percurso efectuado a pé pelos marchantes do Castelo&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;Depois de carregar malas e bagagens para o Castelo, começamos preparativos e começam, também, os problemas. &lt;b&gt;“E começa-se&amp;nbsp; a ouvir-se frasescomo: ‘Ai que o fecho não fecha’. O stress vai aumentando á medida que a horase aproxima”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;A hora aproxima-se e Rita e os marchantes têm de descer até àSé de Lisboa para apanhar o autocarro que os leva até ao Pavilhão Atlântico. &lt;b&gt;“Os autocarros não sobem até lá a cima, porisso andamos muito a pé e há sempre um grande espectáculo porque está toda agente na rua a ver e a bater palmas.” &amp;nbsp;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;Toda esta rotina se volta a repetir no dia 13 de Junho. Mas,desta vez é até à Avenida da Liberdade que os marchantes vão. &lt;b&gt;“Depois de muita espera na Avenida, lá vãoeles.” &lt;/b&gt;Segundo Rita, a marcha do Castelo é muito importante para osmarchantes. &lt;b&gt;“(…) significa mais do quepossamos imaginar! Há pessoas ali com vidas muito complicadas e, por isso amarcha acaba por ter uma vertente social muito importante. Nós sentimos queelas precisam disto. São três ou quatro meses intensivos em que os marchantesvivem o entusiasmo e até mesmo o bairro vive a construção da marcha. Adecoração das ruas é muito importante.”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"&gt;No fim do espectáculo a marcha do Castelo sobe às suasmuralhas, que estão fechadas nessa noite. Enquanto esperam pelos resultadostodos festejam comendo sardinhas. &lt;b&gt;“Ganharou perder é muito importante para nós. Não se ganha nada de específico, mas émuito prestigiante. Os marchantes não são profissionais e esforça-se muito, porisso se ficarmos em segundo já é triste.”&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 115%; text-indent: 35.4pt;"&gt;A última vez que a marcha do Castelo ganhou foi em 2009, como tema ‘Xadrez dos Reis e Rainhas e das Conquistas’. O Castelo ganhou o prémioprincipal, o prémio dos figurinos e o da cenografia. &lt;/span&gt;&lt;b style="font-size: 12pt; line-height: 115%; text-indent: 35.4pt;"&gt;“Apesar de não ser completamente nosso, porque foi dividido com Alfama,foi muito gratificante ver a alegria das pessoas”.&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7879124661581885439-3634411360963832347?l=aprendiz-ssm.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/feeds/3634411360963832347/comments/default' title='Enviar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/2012/02/frescura-do-dia-das-marchas.html#comment-form' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7879124661581885439/posts/default/3634411360963832347'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7879124661581885439/posts/default/3634411360963832347'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/2012/02/frescura-do-dia-das-marchas.html' title='A frescura do dia das marchas'/><author><name>ςοφία</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16049740590726115713</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-WUzNOD4_DxI/T1VXoJ_GfUI/AAAAAAAAAVA/c54aEilFkOI/s220/IMG_0316.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-T8W4qDDYVaQ/TzqqgGNpQJI/AAAAAAAAAT4/dVSdIrq2qUE/s72-c/DSC_8301.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7879124661581885439.post-6036558380378693394</id><published>2012-02-12T22:40:00.001Z</published><updated>2012-02-14T18:54:11.353Z</updated><title type='text'>O assobio da saudade</title><content type='html'>&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-2lZNsLAQ014/Tzg8pfPIvfI/AAAAAAAAATY/_2GVNeOx-Ok/s1600/DSC04585.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="243" src="http://4.bp.blogspot.com/-2lZNsLAQ014/Tzg8pfPIvfI/AAAAAAAAATY/_2GVNeOx-Ok/s320/DSC04585.JPG" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Ésábado de manhã, a intensa luz do sol acorda-a. Ela sorri e fecha os olhos porbreves momentos. É então que o ouve. O assobio que costuma confortá-la nasmanhãs de sábado. Quando ela ouve aquele caraterístico som lembra-se de uma Lisboaque não conheceu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;DomingosRodrigues tem 48 anos e é amolador em Lisboa, desde os seus 16 anos. Percorreas ruas desta cidade exaustivamente à procura de clientes. Por isso, conhece-acomo a palma da sua mão. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Odia deste amolador começa bem cedinho. E, com o seu assobio, a sua Lisboa vaidespertando mantendo-se genuína e autêntica.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Um dia de trabalho&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Sãooito horas da manhã. Domingos vai buscar a sua bicicleta, que fica sempre bemguardada ao pé do posto da GNR de Entre Campos. Está pronto, então, &amp;nbsp;para começar o seu dia. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Empurrandoa sua bicicleta de 50 quilos anda com &amp;nbsp;passo firme e cheio de esperança em encontrarclientes. Vai assobiando a sua flauta de Pan, também por vezes conhecida pelaflauta do amolador. &lt;b&gt;“Este apito que euando a apitar puxa pelos pulmões. Cansa muito e fico com a garganta bastanteseca”&lt;/b&gt;, diz com um sorriso nos lábios.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Aprendeuo ofício com os seus tios que, por vezes, ainda trabalham na zona de Sintra.Desde muito novo que via os seus tios serem amoladores e foi natural paraDomingos aprender este ofício, tendo demorado um ano a fazê-lo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Domingosconfessa que os dias de trabalho já lhe custam. &lt;b&gt;“Já só saio dois dias ou três por semana. Normalmente fazemos 30 ou 40quilómetros por dia. E como eu já tenho uma certa idade as pernas e o corposentem-se”&lt;/b&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;“Já viu o que já andámos e aindanão houve um único cliente?”&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;, constata Domingosdepois de já duas horas de trabalho. Os clientes são cada vez mais raros eesporádicos, por isso Domingos acaba por trabalhar menos horas do que antigamente.Em vez de andar por Lisboa oito horas por dia anda apenas quatro ou cinco.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Asua esposa acompanha-o sempre. Paula Natércia tem 38 anos e toda a sua vidavendeu roupas em feiras. Hoje está a receber um subsídio do estado para ajudarnas despesas da sua família e, no seu tempo agora livre, vai ajudando o seumarido acompanhando-o pelas ruas de Lisboa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-jOeqtTGwMIQ/Tzg_AqTgFEI/AAAAAAAAATo/CmbHag_f2bQ/s1600/DSC04595.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-jOeqtTGwMIQ/Tzg_AqTgFEI/AAAAAAAAATo/CmbHag_f2bQ/s320/DSC04595.JPG" width="179" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Paulae Domingos dizem que viver da profissão de amolador, hoje em dia, é impossível.Há vinte anos atrás Domingos tinha clientes certos. As costureiras, osalfaiates e as fabriquetas de roupa interior recorriam ao amolador mensalmente.Agora está tudo fechado e os sobreviventes recorrem ao amoladoresporadicamente. &lt;b&gt;“Havia muitascostureiras mas já morreram, porque também já eram velhotas. E depois ninguémaprende os ofícios, o pessoal novo não sabe trabalhar com uma faca ou com umatesoura”&lt;/b&gt;, conta o senhor Domingos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Finalmente,o dono de um restaurante aborda Domingos com duas facas para serem amoladas. Devez em quando Domingos ainda arranja alguns clientes que lhe trazemmaioritariamente tesouras, facas e alguns chapéus de chuva. Pergunto-lhe sobrea ideia dos amoladores adivinharem chuva e Domingos responde-me divertido: &lt;b&gt;“Ah, isso é só um ditado.&lt;/b&gt;”&lt;b&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Ofício do amolador&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Estaprofissão foi introduzida em Portugal pelos galegos. Durante muitos anos osamoladores em Portugal eram espanhóis e percorriam as ruas de Lisboa com umagrande roda que tinha um mecanismo especial que lhes permitia afiar váriosobjectos. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Maistarde os portugueses aprenderam este ofício e adaptaram-no. Em vez da roda quenão lhes permitia andar muitos quilómetros com muita rapidez inventou-se abicicleta do amolador. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;SegundoDomingos e Paula, esta profissão está, também, relacionada com os tendeiros. &lt;b&gt;“Os tendeiros eram os que faziam formas,grelhas, regadores, tabuleiros, torradeiras, fundos das panelas e cabides.Também vendiam escovas e pano a metro. A minha família era tendeira. Eu aindaaprendi a fazer formas, mas os meus irmãos não. Geralmente eram pessoashabilidosas mas não quer dizer que fosse a família inteira. Eram os chamadosquinquilheiros. Temos até um dialecto, tal como os ciganos&lt;/b&gt;”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Assimo amolador não amolava apenas. O amolador arranjava pratos de louça, soldava emetia os fundos às panelas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Antigamente,Domingos tinha clientes certos o que lhe permitia cativá-los baixando ospreços. Hoje os preços vão de um a cinco euros, dependendo da peça. “&lt;b&gt;Quando eu comecei a trabalhar levava cincoescudos por cada tesoura ou faca, agora em média levo dois euros ou dois eurose meio. Já nem vale a pena fazer preços especiais. Não há clientes!&lt;/b&gt;”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;b style="line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;b style="line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Lisboa do amolador&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Domingosnasceu em Lisboa, mas viveu alguns anos da sua adolescência em Faro, noAlgarve. Diz não ter saudades desses anos, pois não gosta do Algarve. ParaDomingos voltar para Lisboa foi um desejo concretizado. “&lt;b&gt;Quem me tira Lisboa, tira-me tudo. As pessoas cá são muito dadas,apesar de tudo.&lt;/b&gt;”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Écom um brilho nos olhos que relembra os tempos em que andava pendurado noseléctricos e nos autocarros. Costumava vender pensos rápidos nas ruas quandoera pequeno, por isso conhece Lisboa como ninguém.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Antigamenteàs três ou quatro da manhã havia tantas pessoas em Lisboa como hoje durante odia, conta Domingos. &lt;b&gt;”As pessoassentiam-se mais seguras. Passeavam e também compravam mais nas ruas.&lt;/b&gt;”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;QuandoDomingos já era amolador, além de assobiar, costumava gritar, “&lt;b&gt;Olha o amolador!&lt;/b&gt;”. Nos tempos antigosas pessoas viviam mais na rua e ouviam este chamamento. Agora Domingos diz quejá não vale a pena, pois com os grandes prédios ninguém vai ouvir.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Lisboamudou. Domingos cresceu. Ambos mudaram, mas têm uma ligação muito especial. Otrabalho deste amolador devolve a esta cidade algum do seu passado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Estaprofissão está a extinguir-se, pois já quase ninguém recorre ao amolador.Domingos não vê melhores dias para a profissão que considera ser a sua paixão.Apesar das dificuldades quer continuar a ser amolador e a tentar resistir aostempos modernos que parecem não incluir este ofício. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-Nhf9mmyQqcQ/Tzg-gmFzXCI/AAAAAAAAATg/7jyBA9HgOCc/s1600/DSC04612.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit;"&gt;&lt;img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-Nhf9mmyQqcQ/Tzg-gmFzXCI/AAAAAAAAATg/7jyBA9HgOCc/s320/DSC04612.JPG" width="320" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Paulaapoia o seu marido e considera esta profissão muito importante. “&lt;b&gt;As pessoas deviam dar valor e não dão. Todaa gente gosta do assobio, mas ninguém nos liga. Este assobio é uma obra dearte, é uma recordação. Ouvimos e recordamos outros tempos. É uma coisa antigae típica, tal como o fado e as comidas tradicionais&lt;/b&gt;.” &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit; font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;Jáao pé da estação de Roma – Areeiro, depois de cinco horas de trabalho, Domingosdecide acabar com o seu dia de trabalho. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 12pt; line-height: 150%;"&gt;&lt;span style="font-family: inherit;"&gt;Ocasal vai voltar para casa e cuidar da sua horta, que criaram como forma deautosubsistência. Domingos regressa a casa feliz por fazer o que gosta e poroferecer a cada senhora que ia à janela observar o amolador, depois de terouvido o seu assobio, uma recordação de Lisboa.&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family: 'Times New Roman', serif;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7879124661581885439-6036558380378693394?l=aprendiz-ssm.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/feeds/6036558380378693394/comments/default' title='Enviar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/2012/02/o-assobio-da-saudade.html#comment-form' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7879124661581885439/posts/default/6036558380378693394'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7879124661581885439/posts/default/6036558380378693394'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/2012/02/o-assobio-da-saudade.html' title='O assobio da saudade'/><author><name>ςοφία</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16049740590726115713</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-WUzNOD4_DxI/T1VXoJ_GfUI/AAAAAAAAAVA/c54aEilFkOI/s220/IMG_0316.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-2lZNsLAQ014/Tzg8pfPIvfI/AAAAAAAAATY/_2GVNeOx-Ok/s72-c/DSC04585.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7879124661581885439.post-223529489381003114</id><published>2011-09-08T23:20:00.004+01:00</published><updated>2011-09-09T13:15:14.779+01:00</updated><title type='text'>Mine Vaganti</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-eKg6xPQM7QE/Tmk_47DF7jI/AAAAAAAAANU/75IKviaitu0/s1600/10.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-eKg6xPQM7QE/Tmk_47DF7jI/AAAAAAAAANU/75IKviaitu0/s320/10.jpg" width="241" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;em&gt;Mine Vaganti &lt;/em&gt;(Uma Família Moderna) é dum dos melhores filmes que eu vi este ano. Felizmente, tive a oportunidade de rever esta maravilhosa história recentemente e decidi partilha-la convosco. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;em&gt;Ferzan Ozpetek&lt;/em&gt; é o realizador e argumentista&amp;nbsp;destes cómicos e comoventes 110 minutos. Tudo parece contribuir para tornar este filme inesquecível para quem o viu. Os actores fazem-nos acreditar nas suas personagens e tornam cada uma delas imprescendível à trama. Outro ingrediente que transforma esta história e nos transporta para o interior de Itália é a fantástica banda sonora. &lt;em&gt;50 Mila&lt;/em&gt; da &lt;em&gt;Nina Zilli&lt;/em&gt; é um bom exemplo disso. Com um espírito alegre e latino, embora tenha uma letra triste, este single fica no ouvido desde o primeiro segundo e, mais uma vez, realça o romantismo italiano. Por fim, a própria cultura e língua italiana fazem desta história&amp;nbsp;uma comédia &lt;em&gt;al dente&lt;/em&gt;. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Neste filme a homossexualidade é abordada de uma maneira cómica e muito italiana. Já que a acção decorre em Puglia, - uma cidade tipicamente italiana conservadora e tradicional - esta temática trágica e moderna só podia ser abordada com muito humor e ironia. Tommaso (Riccardo Scarmagio) volta a casa para uma reunião especial com a sua família, onde o seu pai deseja atribuir aos seus dois filhos a direcção da sua fábrica de pasta. O irmão de Tommaso - António (Alessandro Preziosi) - sabendo que Tommaso planeia confessar a sua situação à família decide adiantar-se e confessar ele próprio que é homossexual. A partir deste acontecimento Tommaso é obrigado a ficar em Puglia a tratar do negócio de família. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Mine Vaganti é uma encantadora viagem em que o ponto de partida é o medo de assumir quem somos e o que queremos da vida até ao destino final - a coragem e aceitação. Tommaso foi criado no seio de uma família tradicional que se habituou a desistir e não lutar pela felicidade. É a sua avó (Ilaria Occhini) que o guia até ao seu destino. Prisioneira de um amor impossível e de uma dieta rigorosa devido aos diabetes, a &lt;em&gt;Nonna&lt;/em&gt; de Tommaso ensina-lhe uma valiosa lição: 'As pessoas que querem ser felizes erram por sua conta.'&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Este pequeno tesouro que vos trago aqui oferece&amp;nbsp;coragem a quem tem medo de arriscar e de ser quem é. E oferece esperança a quem quer ser feliz.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7879124661581885439-223529489381003114?l=aprendiz-ssm.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/feeds/223529489381003114/comments/default' title='Enviar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/2011/09/mine-vaganti.html#comment-form' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7879124661581885439/posts/default/223529489381003114'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7879124661581885439/posts/default/223529489381003114'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/2011/09/mine-vaganti.html' title='Mine Vaganti'/><author><name>ςοφία</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16049740590726115713</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-WUzNOD4_DxI/T1VXoJ_GfUI/AAAAAAAAAVA/c54aEilFkOI/s220/IMG_0316.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-eKg6xPQM7QE/Tmk_47DF7jI/AAAAAAAAANU/75IKviaitu0/s72-c/10.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7879124661581885439.post-481327636585696370</id><published>2011-09-02T22:20:00.008+01:00</published><updated>2011-09-02T22:40:59.052+01:00</updated><title type='text'>A secret for you</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-ffL_MjZZbJc/TmFMqOItxbI/AAAAAAAAANQ/nT7FUFSr5JM/s1600/6a00c2251d7d81549d0100a7f9ac19000e-500pi.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-ffL_MjZZbJc/TmFMqOItxbI/AAAAAAAAANQ/nT7FUFSr5JM/s1600/6a00c2251d7d81549d0100a7f9ac19000e-500pi.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="298" src="http://1.bp.blogspot.com/-ffL_MjZZbJc/TmFMqOItxbI/AAAAAAAAANQ/nT7FUFSr5JM/s320/6a00c2251d7d81549d0100a7f9ac19000e-500pi.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Macabra e Sarcástica são os adjectivos que melhor se adequam a esta música que é o meu novo vício das horas vagas. &lt;em&gt;The Pierces &lt;/em&gt;uma banda&amp;nbsp;composta por duas irmãs&amp;nbsp;americanas -Alison Pierce e Catherine Pierce - depois de vários anos a tentar alcançar o sucesso foi com o albúm &lt;em&gt;Thirteen Tales Of Love and Revenge&lt;/em&gt; que conseguiram. O single &lt;em&gt;Secret&lt;/em&gt; agradou bastante na América&amp;nbsp;e foi usado em inúmeras séries de TV americanas quer como genérico ou&amp;nbsp;em episódios especiais com a aparição das &lt;em&gt;The Pierces&lt;/em&gt;.&amp;nbsp;A música desta banda&amp;nbsp;distingue-se&amp;nbsp;através das harmonias folk e pelas&amp;nbsp;letras mais diretas e sarcásticas. &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;em&gt;Secret&lt;/em&gt; captou a minha atenção como genérico de uma série americana - &lt;em&gt;Pretty Little Liars.&lt;/em&gt;&amp;nbsp;A sua melodia doce conjuntamente com o seu energético ritmo&amp;nbsp;intrigaram-me. Desde então &lt;em&gt;Secret&lt;/em&gt; ficou&amp;nbsp;a tocar na minha cabeça. Para mim, o que é mais interessante nesta música é a letra que conta a história de alguém que tem um segredo e decidiu partilhá-lo com outra pessoa. O segredo é desvendado e o castigo é a morte. Na verdade esta letra conta uma verdade conhecida de todos, ainda que disfarçada com o sarcasmo e a ironia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Afinal de contas&amp;nbsp;quem quer&amp;nbsp;um segredo bem guardado o melhor é não contá-lo. &lt;em&gt;Cause two can keep a secret if one of them is dead.&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/HzNFwxsSPwU/0.jpg" height="266" width="320"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/HzNFwxsSPwU&amp;fs=1&amp;source=uds" /&gt;&lt;param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /&gt;&lt;embed width="320" height="266"  src="http://www.youtube.com/v/HzNFwxsSPwU&amp;fs=1&amp;source=uds" type="application/x-shockwave-flash"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;em&gt;Secret&lt;/em&gt; das &lt;em&gt;The Pierces&lt;/em&gt; - Videoclip oficial&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7879124661581885439-481327636585696370?l=aprendiz-ssm.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/feeds/481327636585696370/comments/default' title='Enviar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/2011/09/secret.html#comment-form' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7879124661581885439/posts/default/481327636585696370'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7879124661581885439/posts/default/481327636585696370'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/2011/09/secret.html' title='A secret for you'/><author><name>ςοφία</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16049740590726115713</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-WUzNOD4_DxI/T1VXoJ_GfUI/AAAAAAAAAVA/c54aEilFkOI/s220/IMG_0316.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-ffL_MjZZbJc/TmFMqOItxbI/AAAAAAAAANQ/nT7FUFSr5JM/s72-c/6a00c2251d7d81549d0100a7f9ac19000e-500pi.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7879124661581885439.post-9096726342281705876</id><published>2011-09-01T22:15:00.005+01:00</published><updated>2011-09-02T01:09:12.113+01:00</updated><title type='text'>Hachiko - um amigo para sempre</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/--eN5PlOVBok/Tl_1SgXyKZI/AAAAAAAAANM/vn4T1ivHqBM/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/--eN5PlOVBok/Tl_1SgXyKZI/AAAAAAAAANM/vn4T1ivHqBM/s200/images.jpg" width="141" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;&lt;em&gt;Hachiko - um amigo para sempre&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;(2009)&lt;/em&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Lealdade. É essa a primeira palavra que me vem à cabeça depois de ter visto &lt;em&gt;Hachiko - um amigo para sempre&lt;/em&gt; de Lasse Hallstrom. Todos os dias à mesma hora, numa estação de comboio, um cão dedica-se ao seu dono com todo o amor e respeito que ele pode transmitir. O que há de especial nestes amigos de quatro patas é o facto deles conseguirem dar-nos tanto mesmo com todas as limitações que temos para os entender verdadeiramente.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Em &lt;em&gt;Hachiko - um amigo para sempre&lt;/em&gt;, podemos conhecer o verdadeiro significado da palavra lealdade. Nesta história um cão chamado Hachi mostra-nos o que realmente significa amar e respeitar alguém. Este magnífico filme é baseado numa história verídica. A verdadeira história de Hachi ocorreu no Japão, país de onde a raça canina retratada - Akita Inu - é originária. Com Hachi podemos experienciar a maior alegria e a maior tristeza na grande viagem do amor incondicional.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;As personagens humanas deste filme são passadas para segundo plano, o que é, na minha opinião, muito benéfico para uma maior concentração na personagem principal - o Hachi - e, também, para uma melhor compreensão da dedicação deste amigo de quatro patas. Ainda assim, Richard Gere que representa o professor universitário Parker Winson, não perde o seu charme habitual.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Se gostas de animais e, em especial de cães, este é o filme certo para ti. São 93 minutos comoventes que mostram o simples testemunho do maior amigo do homem e a sua nobreza em ensinar-nos a ser leais.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7879124661581885439-9096726342281705876?l=aprendiz-ssm.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/feeds/9096726342281705876/comments/default' title='Enviar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/2011/09/hachiko-um-amigo-para-sempre_01.html#comment-form' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7879124661581885439/posts/default/9096726342281705876'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7879124661581885439/posts/default/9096726342281705876'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/2011/09/hachiko-um-amigo-para-sempre_01.html' title='Hachiko - um amigo para sempre'/><author><name>ςοφία</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16049740590726115713</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-WUzNOD4_DxI/T1VXoJ_GfUI/AAAAAAAAAVA/c54aEilFkOI/s220/IMG_0316.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/--eN5PlOVBok/Tl_1SgXyKZI/AAAAAAAAANM/vn4T1ivHqBM/s72-c/images.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7879124661581885439.post-961659370783680098</id><published>2011-09-01T20:33:00.001+01:00</published><updated>2011-09-01T20:34:51.435+01:00</updated><title type='text'>Aprendiz</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Sou feliz. Acredito que a felicidade é real. Sinto-a dentro de mim.&amp;nbsp;E todos os dias acordo com o objectivo pessoal de conquistar mais um bocadinho do que ela representa em mim. É, também,&amp;nbsp;no Mundo que encontro os pequenos tesouros que me fazem feliz. Este blogue destina-se a partilhar convosco esses pequenos tesouros que vou encontrando e que me disseram algo. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Música, Cinema, Literatura, Fotografia, Curiosidades, etc.&amp;nbsp;Nunca gostei de rotular a cultura, muito menos as pessoas que lhe dão importância. Por essa razão partilharei apenas aquilo que me tocou de alguma forma e não aquilo que não me agradou. Acima de tudo respeito quem nesta vida se dedica a partilhar um bocadinho da sua visão do Mundo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Sei que nunca saberei tudo e que o que sei é apenas um gota de água no oceano da sabedoria. Seja pela minha educação ou até pelo meu nome sempre gostei de aprender. Aprendi que&amp;nbsp;a única coisa que&amp;nbsp;os outros não nos podem&amp;nbsp;roubar é&amp;nbsp;o que sabemos.&amp;nbsp;Assim, considero-me uma aprendiz na vida.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7879124661581885439-961659370783680098?l=aprendiz-ssm.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/feeds/961659370783680098/comments/default' title='Enviar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/2011/09/aprendiz.html#comment-form' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7879124661581885439/posts/default/961659370783680098'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7879124661581885439/posts/default/961659370783680098'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aprendiz-ssm.blogspot.com/2011/09/aprendiz.html' title='Aprendiz'/><author><name>ςοφία</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16049740590726115713</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-WUzNOD4_DxI/T1VXoJ_GfUI/AAAAAAAAAVA/c54aEilFkOI/s220/IMG_0316.JPG'/></author><thr:total>2</thr:total></entry></feed>
